W części pierwszej, POZNAWANIE WSZECHŚWIATA, omówiono historię badań astronomicznych, ludzie bowiem od najdawniejszych czasów starają się zgłębić tajniki kosmosu. Tu również opisane zostały różne instrumenty, dzięki którym możesz obserwować niebo i zachodzące na nim zjawiska. W części drugiej, PRZEWODNIK PO CIAŁACH NIEBIESKICH, autorzy zabiorą cię Drogą Mleczną w głębiny kosmosu, pokazując gwiezdne konstelacje i wiele innych ciał niebieskich rozrzuconych po północnym i południowym nieboskłonie.

Wydawnictwo: Arkady

W 1610 r. Galileusz obwieścił światu nowe odkrycia astronomiczne, dokonane za pomocą teleskopu: góry na Księżycu, satelity Jowisza, fazy Wenus i gwiazdy Drogi Mlecznej. W 1616 r. Św. Oficjum zakazało lektury dzieła O obrotach Mikołaja Kopernika. Te wydarzenia spinają klamrą czas, w którym krystalizowały się poglądy Galileusza na budowę wszechświata i na relacje między nauką a wiarą. Pod koniec tego okresu powstały Fragmenty kopernikańskie ? zapiski, stanowiące rodzaj intelektualnego dziennika wi

Wydawnictwo: Uniwersytet Warszawski

Sir Arthur Stanley Eddington, profesor Uniwersytetu w Cambridge, należał do najbardziej wpływowych uczonych pierwszej połowy XX w. Wniósł nieprzemijający wkład w badania nad budową gwiazd, ich ewolucją oraz dynamiką. Przyczynił się do doświadczalnego potwierdzenia ogólnej teorii względności Einsteina, kierując słynną ekspedycją na całkowite zaćmienie Słońca w 1919 r. Przez współczesnych był określany mianem "najwybitniejszego astrofizyka swoich czasów" i "apostoła teorii względności". Poza funda

Wydawnictwo: Uniwersytet Warszawski

Książka poznańskiego profesora, który wniósł do rozwoju astrometrii także własny wkład, opisuje metody i techniki obserwacyjne stosowane w tej dziedzinie od czasów zamierzchłych do współczesności, daje przegląd astronomicznego instrumentarium.

Wydawnictwo: Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu

Przedmiotem monografii Polskie nazewnictwo kosmiczne jest analiza typów semantycznych i strukturalnych nazewnictwa związanego z Kosmosem. Badaniami objęte zostały zarówno nazwy rodzime: oficjalne oraz ludowe, jak i globalne, obce, zapożyczone do polskiego systemu językowego i w nim funkcjonujące. Bazę materiałową stanowi nazewnictwo zgromadzone z prac astronomicznych i etnograficznych. Rozpada się ono na dwie podstawowe grupy, które rzutują na dwudzielny układ książki. W pierwszej części omówion

Wydawnictwo: Uniwersytet Opolski